قاصدک

...خبری نیست فقط، یک نفر خواب تو را میبیند

نویسنده: قاصدک - پنجشنبه ٢۱ فروردین ۱۳٩۳

چقدر حیاط دانشکده در روزهای بهار برایم دلنشین است؛ مخصوصا اگر مثل امروز هوا گرم و بارانی باشد.

حوض کوچک حیاط پشتی یا حوض آبی بزرگ محوطه اصلی، تفاوتی نمی‌کند، شکوفه های سفید و رنگ سرخ و صورتی نسترن ها همه جا خودنمایی می‌کنند.این روزها لبخندهایی بی دریغ بر لب تمام آدم هاییست که از کنارم عبور می‌کنند.

تنها زمانی که صدای طبیعت به وضوح شنیده می‌شود همین وقت است.

صدای باران تنیده در هلهله گنجشک های مستی که از ترس خیس شدن به شاخه های زیرین درختان اقاقی نر پناه می‌برند؛ صدای وزش باد و رعد و برق؛ شاید گاهی رنگین کمان بهاری و صدای خنده ها یا دویدن آدم هایی که مانند گنجشک ها از خیس شدن می‌ترسند.

پس از باران سکوت دلپذیری فضا را پرمی‌کند، گربه هایی که هیچ وقت نفهمیدم هنگام باران به کجا پناه می‌برند، کم کم سر و کله شان پیدا می‌شود و به دور از هیاهوی ساعتی پیش حالا به آسانی و آزادانه در حیاط قدم می‌زنند.

میتوان فکرهای خوب کرد؛ کنار حوض، زیر سایه درختان اقاقی نر، پس از باران، با موسیقی گنجشک ها...

میتوان خوب فکر کرد، وقتی پس از شوق بارش باران ذهن آرام می‌گیرد...




نویسنده: قاصدک - یکشنبه ٢٩ دی ۱۳٩٢

مرا بازیچه خود ســـــاخت چون موسی که دریــــا را

فراموشـــش نخواهم کرد چون دریـــــا که موسی را

نسیم مســــت وقتی بوی گل میداد حــــــس کردم

که این دیــــــوانه پرپــــر می‌کند یک روز گـــــل ها را

خیانت قصــــــه تلـخی است اما از که می نالــــــم؟

خودم پــــــــرورده بودم در حـــــــــواریون یهــــــودا را

خیانت غیرت عشق است وقتی وصل ممکن نیست

چه آســـــــان ننـــگ میخوانند نیرنـــــگ زلیــــــخا را

کــسی را تاب دیــــــدار سر زلف پریشـــــان نیست

چرا آشــــــــفته میخواهی خـــــــــدایا خاطــــر ما را

نمیدانـــم چه افســــونی گریبان گیر مجـــنون است

که وحشی میکند چشــــمانش آهوهای صحــــرا را

چه خواهد کرد با ما عشـــــق؟ پرسیدیم و خندیدی

فقــــط با پاســـخت پیچـــــیده تر کردی معــــــما را




نویسنده: قاصدک - شنبه ٢۱ دی ۱۳٩٢

چقدر مزه میده کنار شومینه بشینی و یه نفس راحت بکشی.

به دور از همه دغدغه هات.

به خصوص اگه امتحانات هم تموم شده باشه!

کلی کار دارم که باید انجام بدم، لیستشون کردم دیدم 1سال واسه انجام دادنشون وقت لازمه، ولی فعلا فکرم آزاده...

------------------------------------------------------------------------------------------------

داشتم واسه بچه هام نون ریز میکردم، دیدم یکیشون اومده داره نوک میزنه به پنجره...

دلم براشون تنگ میشه، هرچند بیشتر وقتایی که میان من یا خوابم یا نیستم!

موجودات قشنگین پرنده ها، زود شرطی میشن، زود عادت میکنن...

انتظار زیادیم ازت ندارن؛ یه دست مهربون میخوان که دورای نونو براشون ریز کنه و دور نریزه!

-----------------------------------------------------------------------------------------------

شعر پست قبلی از آقای علی بهمنی هست، تو وبلاگ دوستم دیدمش (جهنم افکار) به نظرم قشنگ اومد،نوشتمش.

اونموقع وقت نبود توضیح بدم دیگه گفتم اینجا یه اشاره ای بکنم.

عاشق شعرای این سبکم،متفاوت و مانوسه، مثل فاضل...

فردا هم یکی از دوستام شب شعر دعوتم کرده، اولین باره که به محفل شب شعری میرم که واقعااا شب برگزار میشه!!!




نویسنده: قاصدک - پنجشنبه ۱٩ دی ۱۳٩٢

تو را گم می کنم هر روز و پیدا می کنم هر شب 

بدینسان خوابها را با تو زیبا می کنم هر شب

تبی این گاه را چون کوه سنگین می کند آنگاه

چه آتشها که در این کوه برپا می کنم هر شب

تماشایی است پیچ و تاب آتش ها، خوشا بر من

که پیچ و تاب آتش را تماشا می کنم هر شب

مرا یک شب تحمل کن که تا باور کنی ای دوست

چگونه با جنون خود مدارا می کنم هر شب 

چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو

که این یخ کرده را از بیکسی ها می کنم هرشب

تمام سایه ها را می کشم بر روزن مهتاب 

حضورم را ز چشم شهر حاشا می کنم هر شب 

دلم فریاد می خواهد ولی در انزوای خویش

چه بی آزار با دیوار نجوا می کنم هر شب

کجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی؟

که من این واژه را تا صبح معنا می کنم هر شب




نویسنده: قاصدک - یکشنبه ٢٤ آذر ۱۳٩٢

دو حالت وجود داره:

وقتی مدت طولانی مطلب نمی‌نویسم.

وقتی در مدت کوتاهی خیلی مطلب می‌نویسم.

اولی خودش دو حالت داره؛ یا همه چیز خوب و آرومه و انقدر بیرون از اینجا خوشحالی دارم که دیگه وقتی برای اینجا ندارم، یا کارهای مهمی دارم که انجامشون وقتمو خیلی میگیره و وقتی برای اینجا نمیمونه.

دومی یه حالت داره؛ خیلی غمگینم و انقدر تنهام که فقط قاصدک و دارم که باهاش حرف بزنم و شاید...

دقت کردم، چند روزه بیش از حد معمول پست میذارم!

مخصوصا شبا که خوابم نمیبره...

کاری نمیشه کرد، حداقل الان نمیشه!

و زندگی بهم ثابت کرده که بعدا هم نمیشه!

کلا هیچ وقت نمیشه!

ینی مغز من بیشتر از این دیگه نمیکشه، یه جور اور دوز مغزی...

پس دو راه وجود داره؛ تغییر کنم و یه پله بالاتر برم و حتی دیگه با قاصدکم درد دل نکنم، فعلا همین روش رو ادامه بدم اگه بهتر نشدم ساکت شم.

------------------------------------------------------------------------------------------------

بار دیگر با خدایم گفتم، شاید او خدای دیگری دارد که با او راز میگوید...

خدایم با مهربانی گفت، پس چرا هنگام رفتن نگفت منتظر برگشتنت میمانم؟

گفتم تو خدایی و دانا...




نویسنده: قاصدک - دوشنبه ٤ آذر ۱۳٩٢

قاصدک...

هان چه خبر آوردی؟

از کجا؛ وز که خبر آوردی؟

خوش خبر باشی ...

اما...

اما...

گرد بام و در من، بی ثمر میگردی...

انتظار خبری نیست مرا...

نه ز یاری، نه ز دَیار و دیاری، باری...

برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس...

برو آنجا که تو را منتظرند...

در دل من همه کورند و کرند، قاصدک...

قاصدک...

قاصدک...

چه خبر آوردی؟

از کجا؛ وز که خبر آوردی؟

دست بردار از این در وطن خویش غریب...

قاصد تجربه های همه تلخ...

با دلم میگوید...

با دلم میگوید...

که دروغی تو دروغ...

که فریبی تو فریب...

که دروغی تو دروغ...

که فریبی تو فریب...

قاصدک...




نویسنده: قاصدک - شنبه ٢٥ آبان ۱۳٩٢

شــب عاشـــقان بی دل چه شبی دراز باشد

                                           تو بیا گز اول شــــــــــب در صبـــــــح باز باشد

عجـب است اگر توانم که سفر کنم ز دســتت

                                           به کجا رود کبـــــــــوتر که اسیر بـــــــــاز باشد

ز محبـــــتت نخواهم که نظـــــر کنم به رویــت

                                           که محب صـــــــادق آنست که پاکبــــــاز باشد

سخنی که نیست طاقت که زخویشتن بپوشم

                                          به کدام دوســــــــت گویم که محــــل راز باشد

چه نــــــــماز باشد آن را که تو در خـیال باشی

                                          تو صنـــــــــــم نمیگذاری که مرا نـــــــماز باشد

نه چنین حساب کردم چو تو دوســـت میگرفتم

                                          که ثنـــــا و حمــــد گوییم و جــــفا و نـــاز باشد

دگرش چو بازبینی غـــــم دل مگوی ســـــعدی

                                          که شب وصـــــــال کوتاه و سخـــــن دراز باشد




نویسنده: قاصدک - سه‌شنبه ٢ مهر ۱۳٩٢
لبخندم به تنهایی توبه ی تمام گناهان نکرده ام!
 یک انار به من بده!
دلم برای روزهایی که به دانه های سرخ انار میخندیدم تنگ شده!



نویسنده: قاصدک - سه‌شنبه ٢٢ امرداد ۱۳٩٢

از قاب چشمان من ببین...

بارش شهاب سنگ های داغ و نورانی را...

بر کویر دلی که زمینش ترک خورده...

ببین...

انتهای وسعت کیهان را و کوچکی ما و آرزوهایمان را...

از قاب چشمان من نظاره کن...

تمام احوال ستاره های دور افتاده را...

فرقی نمیکند چشم تا کجا کار میکند، مهم نگاه توست...

پهنه آسمان همان نقطه اتصالی است که دور افتاده ترین کهکشان را به زمین کوچک ما وصل میکند...

و ما با هم هستیم، در کنار هم، در پهنه آسمان  آبی بی کران...




نویسنده: قاصدک - پنجشنبه ٢٦ اردیبهشت ۱۳٩٢

امشب چه سازمی‌زند این باران 
                             هرگز ندیده بودمش اینسان گشوده بال بر آفاق و دامن افشانان 
شاید که باز پری‌هاى آسمان بهارى شبانه میخواهند, 
              درون بستر محبوبشان نماز به جاى آرند, که اینگونه 
                 به شستشوى سر و تن 
از چشمه سار کهکشان, آبشارها به خویش می‌افشانند 
                                                           و دور طاق افق پرده هاى آب می‌آویزند 
          تا تابش ستاره و مهتاب را زلال کنند 
تا در شکست نور فریباتر از فریب شوند 
                                                     و این نیست 
امشب چه تند میتپد این باران 
          روح هزار نسل پریشان تنگدست آیا 
                              بر سرگذشت خویشتن و سرنوشت شوم تبارش میگرید؟ 
    امشب چه قصه میکند این باران؟ 
چنگ کدام عقده چندین نسل 
در چتر بیکران کبودش گشوده است 
                            و چشمهاى حسرت چندین هزار مادر گم کرده نوجوان آیا 
       در روشناى بارش گسترده اش دوباره شکفته ست 
                                                                          کاین‌سان درین ترنم دلگیر 
یکریز می‌سراید و می‌موید 
                         شبنامه یى به زمزمه می‌گوید و نمی‌گوید 
در شب گریستن چه حکایتهاست 
                                             بى هیچ واژه اى 
                                 از نیمه برگذشته شب و خیس آب, شب 
باران هنوز, قصه اش اما تمام نیست 
                                                                            غمنامه اى به زمزمه جاریست 
                                               در من تپنده ابر کبودى 
                   با وسعت تمامى آفاق آسمان بهاران تب گرفته ایرانشهر 
بر دشت سرخپوش شقایق‌ها 
                                گلشبچراغ‌هاى شبستان این فلات سترون, هواى باران دارد 
            دردابه‌اى به زمزمه مى‌جوشدم در این باران 
یاران 
         امشب چه تند می‌زند این باران

*برای کسی که عاشق هوای بهار است + 5




نویسنده: قاصدک - یکشنبه ٢٢ اردیبهشت ۱۳٩٢

صبح است ساقـــــیا قدحی پرشراب کن                      دور فلک درنــــــــــگ ندارد شتاب کن

زان پیشتر که عالم فانــــــی شود خراب                      ما را ز جــــــام باده گلگون خـــراب کن

خورشید می ز مشــرق ساغر طلوع کرد                      گر برگ عیش می‌طلبی ترک خواب کن

روزی که چــــرخ از گل ما کـــــوزه‌ها کند                       زنهار کاســـــه سر ما پرشــــــراب کن

ما مرد زهد و توبـــــــه و طامات نیستیم                       با ما به جام باده صــــــافی خطاب کن

کار صــــواب باده پرستیست حافـــــــظا                        برخیز و عـــزم جزم به کار صــــواب کن




نویسنده: قاصدک - سه‌شنبه ۱٧ اردیبهشت ۱۳٩٢

اگر امشب از حوالی دلم گذشتی، آهسته رد شو...

غمی در دلم خوابیده است!




نویسنده: قاصدک - جمعه ۳٠ فروردین ۱۳٩٢

چقدر برای انارها اشک ریختم تا شبی در میان خواب، از عبور سرد قطار، پنجره ای گشوده شود، و به چشم ببینم آن سرخی مسحور کننده اش را...

چقدر اشک انار به روی دستانم چکید، تا روزی به وصل دستان آن انار ترش رسد، و بشکافد و ببوسد دانه هایش را...

انار سرخم، در میان تمام دانه های انار، طعم ترش و شیرین تو برایم چیز دیگریست...




نویسنده: قاصدک - یکشنبه ۸ بهمن ۱۳٩۱

تو به من خندیدی
و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه همسایه
سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز ،
سالهاست که در گوش من آرام، آرام
خش خِش گام ِ تو تکرار کنان،
می دهد آزارم

و من اندیشه کنان
غرق این پندارم
که چرا؟
خانه کوچک ما

سیب نداشت...




نویسنده: قاصدک - جمعه ٦ بهمن ۱۳٩۱

غنچه از خواب پرید ... و گلی تازه به دنیا آمد ...

خار خندید و به گل گفت : سلام ... و جوابی نشنید ...
خار رنجید ولی هیچ نگفت ...
ساعتی چند گذشت ... گل چه زیبا شده بود ...
دست بی رحمی آمد نزدیک ... گل سراسیمه ز وحشت افسرد ... 
لیک آن خار در آن دست خلید ... و گل از مرگ رهید ...
صبح فردا که رسید ... خار با شبنمی از خواب پرید ...
گل صمیمانه به او گفت : سلام ...

-------------------------------------------------------------------------------------------------

زندگی با همه وسعت خویش 
محفل ساکت غم خوردن نیست 

حاصلش تن به قضا دادن و افسردن نیست 
اضطراب وهوس دیدن و نادیدن نیست 
زندگی جنبش جاری شدن است 
زندگی کوشش و راهی شدن است 
از تماشاگه آغازحیات تا به جایی که خدا می داند. 
زندگی چون گل سرخی است پر از خار و پر از برگ و پر از عطر لطیف...

یادمان باشد اگر گل چیدیم، 
عطر و برگ و گل و خار، 
همه همسایه دیوار به دیوار همند
...




نویسنده: قاصدک - پنجشنبه ۱٤ دی ۱۳٩۱

موجـــیم و وصل ما، از خود بریـــدن است

ساحل بهانه ایست، رفتن رسیـدن است

تا شــــعله در سریم، پــــــــروانه اخگریم

شمعیم و اشک ما، در خود چکیدن است

ما مرغ بی پــــــــــریم، از فوج دیـــــگریم

پــــــــرواز بال مـا، در خون تپیــــدن است

پــــرمی کشیــم و بال، بر پـــــرده خیــال

اعجــــاز ذوق ما، در پــــرکشیـــدن است

ما هیچ نیسـتیم جز سایـــه ای ز خویش

آیین آینـــــــه، خــــود را ندیـــــــدن است

گفتی مرا بــــخوان، خواندیم و خامشــی

پاسخ همیـــن تو را، تنـــها شنیدن است

بی درد و بی غم است، چیدن رسیده را

خامیـــــم و درد ما، از کال چیـــدن است




نویسنده: قاصدک - یکشنبه ۱٠ دی ۱۳٩۱

در گذر از عاشقان رسید به فالم
دست مرا خواند و گریه کرد به حالم

روز ازل هم گریست آن ملک مست
نامه تقدیر را که بست به بالم

مثل اناری که از درخت بیفتد
در هیجان رسیدن به کمالم

هر رگ من رد یک ترک به تنم شد
منتظر یک اشاره است سفالم

بیشه شیران شرزه بود دو چشمش
کاش به سویش نرفته بود غزالم

هر که جگرگوشه داشت خون به جگر شد
در جگرم آتش است از که بنالم




نویسنده: قاصدک - جمعه ۱ دی ۱۳٩۱

زمستان را دوست دارم

بخاطر غریب و بی صدا آمدنش

بخاطر نور تاریک زیبا و دیوانه کننده اش

بخاطر صدای گوش نواز قدم هایم در برف

بخاطر هوهوی تندبادهای های عاشقانه اش

... بخاطر رفتن و رفتن... و سرد شدن در هوای یخ زده زمستانی

بخاطر بوی مست کننده خاک باران خورده کوچه ها

بخاطر طعم یک فنجان چای داغ در یک روز سرد

به خاطر آغازش با یلدا و پایانش با نوروز

بخاطر روزهای کوتاه ابری و دلگیرش

بخاطر شب های سرد و طولانی اش

بخاطر تنهایی و دلتنگی های زمستانی ام

بخاطر بغض های سنگین انتظار

بخاطر سالها خاطرات برفی و بارانی ام

بخاطر معصومیت کودکی ام

بخاطر نشاط نوجوانی ام

بخاطر تنهایی جوانی ام

بخاطر اولین نفس هایم

بخاطر اولین گریه هایم

بخاطر اولین خنده هایم

بخاطر دوباره متولد شدن

بخاطر رسیدن به نقطه شروع سفر

بخاطر یک سال دورتر شدن از آغاز راه

بخاطر یک سال نزدیک تر شدن به پایان راه

بخاطر غریبانه و بی صدا رفتنش

زمستان را دوست دارم، بخاطر زمستان بودنش

و من عاشقانه زمستان را دوست دارم

...




نویسنده: قاصدک - چهارشنبه ٢٩ آذر ۱۳٩۱

یلدا در افسانه‌ها و اسطوره‌های ایرانی حدیث میلاد عشق است که هر سال در «خرم روز» مکرر می‌شود.

ماه، دلداده مهر است و این هر دو، سر بر کار خود دارند که زمان کار ماه شب است و مهر روزها بر می‌آید.

ماه بر آن است که سحرگاه، راه بر مهر ببندد و با او در آمیزد، اما همیشه در خواب می‌ماند
و روز فرا می‌رسد که ماه را در آن راهی نیست.

سرانجام ماه تدبیری می‌اندیشد و ستاره ای را اجیر می‌کند، ستاره ای که اگر به آسمان نگاه کنی همیشه کنار ماه قرار دارد و عاقبت نیمه شبی ستاره، ماه را بیدار می‌کند و خبر نزدیک شدن خورشید را به او می‌دهد.

ماه به استقبال مهر می‌رود و راز دل می‌گوید و دلبری می‌کند و مهر را از رفتن باز می‌دارد.

در چنین زمانی است که خورشید و ماه کار خود را فراموش می‌کنند و عاشقی پیشه می‌کنند و مهر دیر بر می‌آید و این شب، «یلدا» نام می‌گیرد.

از آن زمان هر سال مهر و ماه تنها یک شب به دیدار یکدیگر می‌رسند و هر سال را فقط یک شب بلند و سیاه وطولانی است که همانا شب یلداست.




نویسنده: قاصدک - جمعه ۱٧ آذر ۱۳٩۱

چگونه شرح دهم بت‌پرست یعنی چه ؟
                                    کسی که دل به تو یک عمر بست یعنی چه ؟

برای لحظه‌ی اول که دیدمت ناگاه
                                    نخورده تجربه کردم که مست یعنی چه ؟

گذشتی و نگذشتم که خاطرت باشد
                                   کسی که پای دلش مانده است یعنی چه ؟
گلایه می‌کند از گریه‌ام خدا اما
                                   زمین نخورده بفهمد شکست یعنی چه ؟



نویسنده: قاصدک - دوشنبه ۱۳ آذر ۱۳٩۱

چیست در زمزمه ی مبهم آب؟
چیست در همهمه ی دلکش برگ؟
چیست در بازی آن ابر سپید،
روی این آبی آرام بلند،
که تو را می برد اینگونه به ژرفای خیال؟

چیست در خلوت خاموش کبوتر ها؟
چیست در کوشش بی حاصل موج؟
چیست در خنده جام؟
که تو چندین ساعت
مات و مبهوت به آن می نگری؟

نه به ابر، نه به آب، نه به برگ،
نه به این آبی آرام بلند،
نه به این آتش خاموش که لغزیده به جام،
نه به این خلوت خاموش کبوترها؛
من به این جمله نمی اندیشم!

من مناجات درختان را هنگام سحر،
رقص عطر گل یخ را با باد،
نفس پاک شقایق را در سینه ی کوه،
صحبت چلچله ها را با صبح،
نبض پاینده هستی را، در گندم زار،
گردش رنگ و طراوت را در گونه گل،
همه را می شنوم، می بینم!

من به این جمله نمی اندیشم!
به تو می اندیشم!
ای سراپا همه خوبی،
تک و تنها به تو می اندیشم!
همه وقت، همه جا،
من به هر حال که باشم به تو می اندیشم!

تو بدان این را تنها تو بدان، تو بیا،
تو بمان با من تنها تو بمان.
جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب!
من فدای تو، به جای همه گل ها تو بخند!

اینک این من که به جای تو در استادم باز.
ریسمانی کن از آن موی دراز،
تو بگیر! تو ببند! تو بخواه!
پاسخ چلچله ها را تو بگو.
قصه ی ابر هوا را تو بخوان!

تو بمان با من، تنها تو بمان!
در دل ساغر هستی تو بجوش!
من، همین یک نفس از شعله جانم باقیست،
آخرین جرعه این جان تهی را تو بنوش! 




نویسنده: قاصدک - شنبه ٢٠ آبان ۱۳٩۱

پس شاخه‌های یاس و مریم فرق دارند         آری اگر بسیـــــار اگر کم فرق دارند

شــــــادم تصور می‌کنی وقتی نـــدانی         لبخندهای شــادی و غم فرق دارند

برعکــــس می‌گردم طواف خــــانه‌ات را         دیـــــــوانــه‌ها آدم به آدم فرق دارند

من با یقین کافر،جهان با شک مسلمان        با این حسـاب اهل جهنم فرق دارند

بر من به چشم کشته عشقت نظر کن         پروانــــه‌های مرده با هم فرق دارند




نویسنده: قاصدک - سه‌شنبه ۳٠ خرداد ۱۳٩۱

با اینکــــــــــــــه میدانم ساکـــــــــــــــــــن اند

اما باور کرده ام که دارند به سوی من می آیند

دیوار های سرد سفیـــــــــــــــــــــد را میگویم

همین ها که شبانـــه روز به من خیره میشوند

و همه تفریحــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشان

هم آواییـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــست با هم

در شمردن ثانیـــــــــــــــــــــــــه های مرده ام

و میخندنـــــــــــــــــــــــــــد به اینهمه تنهاییم

فضا هر لحظه تنـــــــــــــــــــــــگ تر می شود

و نگاه تمســــــــــــــــــــــــــــــــــــخر آمیزشان

سنــــــــــــــــــــــــــــگ میشود بر شیشه دلم

آخر دیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــوار چه میفهمد

انتـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــظار یعنی چه؟

...

...





نویسنده: قاصدک - چهارشنبه ۱٦ فروردین ۱۳٩۱

آرزوهایم را کنار حوض آبی پر از خالی گذاشتم

نزدیکهای بهار بود،به امید باران،کنار حوض رهایشان کردم

به امید آنکه ماهی کوچک قرمز عاشقی را،پس از روزهای اسارت،

در آن حوالی،آزاد و رها ملاقات کنند

و از او عشق بیاموزند و از باران بهار بخشش را

آن روز گمان میکردم با آمدن بهار،زیبایی ها دوباره برخواهند گشت

و گمان میکردم زمانی که به آرزوهایم بازگردم،هم رنگ زیبایی ها خواهند بود

روز عجیبی بود

باد ملایم و سوزناک پایان زمستان به صورتم میوزید

و درختان هنوز بی لباس و مهاجران در راه بودند

آفتاب هم گاهی از گوشه ابر خودی نشان میداد

زیاد سخت نبود

از آرزوهایم دل کندم با این امید که رشد خواهند کرد،خواهند شکفت و بار خواهند داد

فقط،گذشتن از نگاه آبی حوض برایم دردناک بود

حس غریبی در گوش هایم زمزمه میکرد

نفس هایم را عمیق میکشیدم تا بوی امید را با تمام وجود استشمام کنم

اما...

تنها بوی تنهایی حوض تنهای میان حیاط به مشام میرسید

و آن روز من سرمست بودم از آرزوهایم،از بهار و از تمام آنچه میدیدم

و بی توجه به بوی تنهایی حوض

و امروز و هرروز از کنار حوض میگذرم

در حالی که نه از باران خبری شده نه از ماهی قرمز کوچک

دلش ترک خورده از تنهایی و آرزوهای من همچنان در انتظار آموختن عشق و بخشش

  نشسته و به آبی خالی خیره مانده اند...

       




نویسنده: قاصدک - چهارشنبه ۱۸ آبان ۱۳٩٠

اولین برف که میاد ، زمین سفید پوش میشه...

همه سیاهی های یک سال گذشته فراموش میشه...

اولین برف که روی دل زمین میشینه ، آتیش دلش خاموش میشه...

زمین عروس میشه...

آسمون داماد میشه...

برف ، پیوند زمین و آسمونه...

و درختا ، ساقدوش زمین اند...

درختا ، دستای زمین اند...

دستایی که به آسمون بلند شده تا اونو در آغوش بکشه...

"یه جور اشاره،یه زبون بی زبون اند درختای زمین/مثل اشکای یه عشق بی نشونند،درختای زمین"

درختا آغوش زمین اند به انتظار آسمون...

با نگاهشون میگن:بیا...

بیا که زمین منتظره...

دل دل نکن ، ببار...

باد هم شهادت میده به عشقشون...

با نفسش براشون آواز میخونه...

با آوازش ، دونه های برف رو، تو فاصله بین زمین و آسمون ، میرقصونه...

گوشاتو تیز کن...

صدای رسیدنشونو میشنوی وقتی محکم زمین رو بغل میکنن...

دونه های برف ، راه زیادی اومدن...

از میون ابرای آسمون تا سنگ فرشای کف زمین...

اولین برف که میاد ، همه موجودات زنده سکوت میکنن...

حتی بعضیاشون به خواب میرن...

که زمین آروم بگیره و بی دغدغه لباس خوشبختی به تن کنه و دل به رویای آسمون بسپره...

امروز اومد...

اولین برف...

هدیه جشن وصال زمین و آسمون...

                                                                 




نویسنده: قاصدک - چهارشنبه ٤ آبان ۱۳٩٠

امروز اولین بارون پاییزی امسال بارید و قطره های کوچولوشو به خاک تب دار زمین هدیه کرد!

قطره ها بچه های آسمونن!

ماه ها اونارو تو دل ابرا پرورش میده...

و با اولین باد پاییز بدرقه شون میکنه به سوی زمین!

صدای خوردن قطره های بارون به زمین همون صدای تپش قلب آسمونه!

بیرون بودم:یکی چتر روی سرش گرفته بود،بعضیا با عجله از کنارم رد میشدن،چند نفرم زیر سقف مغازه ها و بالکن خونه ها پناه گرفته بودن تا بارون بند بیاد...

و من مست تماشای شعر خلقت، آهسته گام میزدم و هر لحظه دعا میکردم که هیچوقت تموم نشه این آواز زندگی...

یه دوستی میگفت: تو این هوا اصلا دوست نداره تنها باشه!

برعکس!!!

من دوست دارم تنها باشم و تا ته دنیا قدم بزنم و به دوستداشتنی هام فکر کنم...

دوست دارم نفس بکشم تو این هوا و از دهنم بخار لطیفی خارج بشه و یادم بیاد که چنتا روز بارونی رو از زندگیم لذت بردم...

بعدشم خدا بزرگه!

دوستم حواسش نبود که آدم زیر بارون هیچوقت تنها نمیمونه،فرشته ها از آسمون میان پایین که دعای آدما رو ببرن پیش خدا...

و خدا...

همیشه باهامه!

دوست دارم...

خدا...

 




نویسنده: قاصدک - چهارشنبه ۱۳ مهر ۱۳٩٠

روزهای پاییز را دوست دارم...

هوای ابری را...

بادهایی را که گاه تند و گاه ملایم میوزند...

اینکه هوا زودتر تاریک میشود...

شب های پاییزی را دوست دارم...

شب های بلندی که گویی لیوان همیشگی چای در آن طعم دیگری به خود میگیرد!

موسیقی گوش دادن هم در پاییز حال و هوای دیگری دارد...

انگار در پاییز گوش هایم به موسیقی عادت میکنند.

موسیقی باد،رقص برگ و آوای باران همان سمفونی پاییز است که با تک خوانی رعد به کمال میرسد.

پاییز های زندگی ام به بیست میرسد و این کوله بار خاطرات پاییزیم را سنگین تر میکند.

همیشه پاییزهایم دوستداشتنی و پر خاطره اند.

و زمستان ها بیشتر...

زیبایی پاییز از حیث انتظار است برای زمستان!

عصرهای پاییزی چراغ را روشن نمیکنم و تاریک شدن هوا را لحظه لحظه با چشمانم لمس میکنم.

وای که توصیف اینهمه زیبایی ناممکن است...

اینهمه احساس خوب!!!

و باران...

پاییز و باران های بعد از ظهر و برگ های رنگارنگ چنارهای کنار خیابان.

ماندن در خانه حالی و قدم زدن در هوای پاییز حال دیگری دارد...

هر دو زیبا و سرشار از انرژی اند!

خدایا ممنوم...

که پاییز را آفریدی...

که اجازه دادی بار دیگر نفس کشیدن در هوای پاییز را تجربه کنم...

و ممنونم از اینکه خدای خوب من هستی!!!




نویسنده: قاصدک - یکشنبه ٢۳ امرداد ۱۳٩٠

کم‌کم

 تفاوت ظریف میان نگه‌ داشتن یک دست

و زنجیر کردن یک روح را

یاد خواهی گرفت.

این‌ که عشق تکیه‌ کردن نیست

و رفاقت،

 اطمینان خاطر.

و یاد می‌گیری که بوسه‌ها

 قرارداد نیستند

و هدیه‌ها،

 عهد و پیمان معنی نمی‌دهند.

و شکست‌هایت را خواهی پذیرفت

سرت را بالا خواهی گرفت

 با چشم‌های باز

با ظرافتی شایسته

و نه اندوهی کودکانه

و یاد می‌گیری که همه‌ی راه‌هایت را هم‌

 امروز بسازی

که خاک فردا

برای خیال‌ها مطمئن نیست

و آینده

امکانی برای سقوط به میانه‌ی نزاع در خود دارد


کم کم یاد می‌گیری

که حتی نور خورشید می‌سوزاند

 اگر زیاد آفتاب بگیری.

بعد باغ خود را می‌کاری

و روحت را زینت می‌دهی

به جای این‌ که منتظر کسی باشی تا برایت گل بیاورد.

و یاد می‌گیری که می‌توانی تحمل کنی...

که محکم هستی...

که خیلی می‌ارزی.

و می‌آموزی و می‌آموزی

با هر خداحافظی

یاد می‌گیری...




نویسنده: قاصدک - شنبه ۸ امرداد ۱۳٩٠

پلک هایم مانند بادبادک شده اند...

بادبادک هایی میان تندبادهای اول پاییز...

همان ها که با هیاهوی بچه ها بالا میروند،اوج میگیرند و دست آخر با تمام شدن میهمانی باد بر زمین کوبیده میشوند!

گاهی نخشان به درختان دوسوی خیابان گیرمیکند و روی دستان باد،فریادکشان رها میشوند.

نگاهم مانند پرستوهای مهاجر بال درآورده!

انگار ابتدای فصل کوچ است،در آسمان موج میزند نگاهم،از لابه لای سیم های برق،از بام های کوتاه و بلند و از آنتن های سر به فلک کشیده شهر میگذرد...

هیچ ترسی نیست از کلاغ ها و خفاش های شکارچی میان راه...

برای رسیدن به مقصد باید گذشت؛

از باد و صیاد و فریاد...

چشم هایم حال عجیبی دارند!

در این ولوله آفتاب با عینک دودی قهر کرده اند،بیزارند از حایل سیاه رنگی که خورشید را هر لحظه دروغ معنا میکند؛ و نور را...

اینگونه راحت تر میتوان رد شد از نگاه ها و چشم های خیره...

همان ها که نگاهت میکنند تا عکس خودشان را میان قاب چشمان تو بیابند.

چشم هایم به دنبال نور میدوند.

نه آن نور که از پشت شیشه تهی بودن را فریاد میزند!

آن نوری که چشمان هرکسی یارای دیدنش را ندارد...